10 Kasım 2009 Salı

Evîn



Niha tu radibe û diçe. Biçe.
Ma çavên te disekinin ew jî diçin. Bila biçin.
Lê tu dizani ez bêyî çavên te nikarim
Lê xwedê jî dizane em îro baş hişyar bibûn
Ji hezkirinê re bû vekirina çavên me cara ewilîn bi tenê jê re bû.
Çivîkek xwe danî bû ser tiliyêmin kiri bû çivînî dirêj dirêj
Pevşabûnek hatibû carek din neçûbû
Tunebû xizantiyameyî do û pêr
Tu dibê qey qet çê nebibû


Lê dilêmin wa li vederka di perpitî
Wa li vira di çavên te de şînitiyak bêxwedî, bi pêyvên xweş Stenbol
Wa li vira ji goştên te zêde dibû bi destdanê pêyvên te gerdûnên te
Hezkirin werê rastkirek werê bi anîna cih bû
Ku gava baran di bariya li ser pira Karakoy
Ku berdana wê ezman xwe bikira du perçan
Ji lew re em jî du kes bûn


Lê piyanek av bes bu ji bo şil kirina porên te
Kûzîkek nan hebek dudo zeytûn bû têr bûna me
Min carek te maçî kira dilê duda dima
Bêjim du caran maçkim stuyê sisiya xwar
Cihê ku ruyê tê xellas dibû despê dikir canê te
Di pey de guhanên te hebû guhanên te leheng bû
Pişt re xweşî başî.



(werger : Jan Ziryan)


Cemal Süreya

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder